|
Związek Straży Ogniowej w Narolu, tzw. "Pogotowie ogniowe"
powstaje w 1882 roku
27 grudnia 1886 r. reaktywowano Ochotniczą Straż Ogniową pod
przewodnictwem dziedzica dóbr Narol J.W. Księcia Juliana
Puzyny. Statut został zatwierdzony 11.12.1887 r. przez CK
Namiestnikostwo.
W gronie założycieli Ochotniczej Straży Ogniowej byli:
Zajączkowski
Józef (uczestnik powstania Węgierskiego z 1848 r.),
Musakowski Augustyn (nauczyciel z Narola);
ks. Teodorowicz Józef (proboszcz parafii greko-katolickiej w
Krupcu),
Kaliński Henryk (Zarządca dóbr Narol);
Częstkiewicz Franciszek (Burmistrz).
OSO zrzeszała
25 członków.
Na czele stała Rada naczelna w osobach:
· Książe
Józef Puzyna
· zastępca
Augustyn Musakowski - kierownik szkoły w Narolu.
· komenda
nad sikawką - Leon Nowoświat
· komenda
dachowców - Jan Zuchowski;
· komenda
dostawy wody - Stanisław Borkowski;
· komenda
bezpieczeństwa - Antoni Brogowski;
·
podpisywanie protokołów - Sebastian Wolańczyk i Grzegorz
Zuchowski (ówczesny Sekretarz)
6 marca 1887 r. Rada Naczelna pod przewodnictwem zastępcy
Naczelnika Augustyna Musakowskiego w obecności burmistrza
Franciszka Cząstkiewicza dokonała przydziału czynnych
członków do oddziałów (sekcji).
Tworząca się OSP Narol w 1888 r. otrzymała pieniężną pomoc w
wysokości 50 złotych reńskich a w 1896 80 zł reńskich od
Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie na zakup
sprzętu pożarowego.
W 1888 roku zakupiono: 25 hełmów, 25 bluz, 25 spodni
segeltychowych, 5 gurtów, 1 linewkę, 1 trąbkę, 1 siekierę.
Regulaminowy mundur paradny OSP Narol: bluza uszyta z
grubego płótna żaglowego "sugultuchu", wyłogi pąsowe,
kołnierz stojący z wypustką, rękawy z wypustką, spodnie
(szarawary0 były szyte z ciemnego siarczkowego sukna z
czerwoną wypustką w szwie. Komendanci mieli dodatkowo
czerwone wyłogi i manszety. sukno na mundury sprowadzano z
Towarzystwa Tkackiego z Korczyna i Obłońca z którego to
krawiec Izaak Szneider z Lipska uszył 21 mundurów.
W 1894 r. nastąpiła zmiana w OSP Narol. Książe Julian Puzyna
objął funkcję Prezesa OSP, Henryk Kaliński (zarządca dóbr
narolskich) został obrany Naczelnikiem OSP.
W 1899 r. z członków OSP zorganizowano orkiestrę smyczkowo -
dętą. Protokół z 29 września 1903 r - "orkiestrę na Krupcu
założył w 1899 Leon Fedonowicz, kleryk, syn proboszcza
greko-katolickiego z Krupca". Nazwisko tegoż według źródeł
brzmiało - Teodorowicz i być może błędnie je odczytano z
rękopisu.
Protokół z 25 września 1904 r. - "członkami honorowymi
zostali: książe Julian Puzyna, ks. Jan Niemczyk (proboszcz
narolski), Antoni Reil (kierownik szkoły), Emilia Wilkówna
(nauczycielka), Henryk Kaliński (pełnomocnik dóbr narolskich),
ks. Andrzej Panek".
Wyposażenie OSP Narol z początków XX wieku do wybuchu I
wojny przedstawiało się następująco:
1 sikawka dwukołowa, jedna sikawka czterokołowa, 2 beczki na
kołach, 4 drabiny, 10 konewek blaszanych, wąż wylotowy dł.
40m, wąż ssący dł. 8 m. Wyposażenie straży stanowiła tzw.
"gimnastyka" czyli tor przeszkód zręcznościowych.
Działalność OSP została zawieszona podczas działań
wojennych. W 1914 r. Narol uległ spaleniu.
Gazeta galicyjska "Nowości Ilustrowane" R. XII. Nr 43 Kraków
29 października 1915 r. przedstawia trzy fotografie
spalonego Narola; spalony rynek, zgliszcza zachodniej części
miasta i spaloną i splądrowaną przez Rosjan aptekę.
1 lutego 1920 r. reaktywowano OSP Narol. Według protokołu z
Walnego zgromadzenia OSP w Narolu z 1 02. 1920 r. polegli w
czasie działań wojennych następujący członkowie OSP Narol:
Wolańczyk Michał, Wiciejewski Filip, Polniak Rudolf, Mulak
Bronisław.
Na czele
reaktywowanej OSP stanęli: Naczelnik - Jan Zuchowski
(komendant oddziałowy od 1886 r. a od 1903 r. zastępca
naczelnika);
Zastępca Naczelnika - Andrzej Zuchowski (od 1928 r. poseł
dwóch kadencji na Sejm RP) 1925-1931; Prezes - Aleksander
Garda (naczelnik poczty) 1925-1932; - ks. Leon Janczewski (narolski
proboszcz) 1932-1935; - Konstanty Maciołka (nauczyciel)
1935-1939
Już 19 marca 1920 roku OSP Narol wzięła udział w gaszeniu
pożaru w Lipsku, a 5 września tegoż roku walczyła w Narolu z
pożarem 18 stodół wypełnionych zbożem.
18.01.1922 -
zakup beczkowozu, konewki i odznak dla członków. 13.01.1924
- zakup beczkowozu. 25.01.1925 - na odnowę sikawki
zniszczonej w czasie wojny. 7.02.1926 - na cele straży.
W 1925 r z
funduszy gminnych wybudowano "szopę na rekwizyta" -
drewnianą remizę. W tejże remizie strażacy, orkiestra
strażacka organizowała występy, wieczorki taneczne z których
dochody przeznaczano na zakup wyposażenia OSP, o czym
świadczą protokoły z posiedzeń OSP w Narolu.
W 1928 r. OSP Narol dofinansowano w kwocie tylko 200 zł "na
zakup narzędzi" z budżetu powiatowego.
W latach
1932-35 OSP Narol zrzeszała 35 członków czynnych. Składki
były następujące, 1,2 zł płacili członkowie czynni a 2,4 zł
członkowie wspierający.
Uposażenie OSP według protokołu z 20.10.1931: 2 sikawki, 2
beczkowozy, 20 konewek blaszanych, 6 haków, 4 drabiny
dachowe, 2 drabiny stojące; oraz nowy sprzęt: 24 hełmy
szeregowców, 6 hełmów oficerskich, pasy, toporki, bluzy.
Same nowo zakupione hełmy na tamte czasy kosztowały ok. 628
zł, co było sumą niemałą.
Okres II wojny światowej przerwał działalność statutową OSP
Narol. Wielu lokalnych czynnych członków straży zasiliło
szeregi powstającej placówki Związku Walki Zbrojnej i
późniejszej kompanii AK Narol.
OSP Narol reaktywowano po wojnie 19 stycznia 1945 r. w nowym
ładzie społeczno-politycznym Polski.
W 1948 r. OSP Narol otrzymała w formie daru z PZUW 45 m
sukna mundurowego, 21 m płótna na bieliznę i 4 m płótna
brezentowego. Z sukna dla członków uszyto mundury. Za szycie
zapłacono uzyskanym dochodem z festynu i zbiórki
ulicznej.[1]
W 1949 r. na mocy odgórnego zarządzenia władz przeprowadzono
weryfikację członków OSP. Na tle politycznym z ówczesnej OSP
wykreślono 9 strażaków. Pomimo politycznej odwilży w 1956
r., po VIII plenum KCPZPR niewielu z nich wróciło w szeregi
OSP, która liczyła około 49 strażaków.
Od roku 1955 na wyposażeniu straży pojawiła się pierwsza
motopompa. Od roku 1972 OSP w Narolu ma nową siedzibę,
murowaną remizę wzniesioną na terenach dawnego zamczyska
Łaszczów. Obecnie trwa rozbudowa budynku remizo-świetlicy.
Na koniec
1973 r. w powiecie lubaczowskim było 68 jednostek OSP oraz
30 zakładowych zrzeszających łącznie 1998 członków.
W 1974 r. powołano Zarząd w składzie:
Prezes - Stankiewicz Aleksander z Łukawicy,
Komendant - Patałuch Kazimierz z Narola.
Pierwszą
sikawkę przenośną zakupiona gmina Narol w 1979 r.
1 lipca 1992
r. powstała Rejonowa Komenda Państwowej Straży Pożarnej w
Lubaczowie. 1 stycznia 1999 r. została utworzona Komenda
Powiatowa Straży Pożarnej w Lubaczowie.
Od 1996 r.
prezesem OSP Narol został Steczkiewicz Antoni z Lipska.
Wraz z nową
reformą administracyjną i przywróceniem powiatu
lubaczowskiego, 12 stycznia 1999 r. odbył się założycielski
Zjazd Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP w Lubaczowie.
Prezesem Zarządu Oddziału Powiatowego związku wybrano Józefa
Michalika - starostę lubaczowskiego, działacza Stronnictwa
Ludowego. W skład Związku Powiatowego weszło 58 jednostek
OSP zrzeszających 1418 członków.
Od 1 stycznia 2002 r. prowadzenia spraw ochrony
przeciwpożarowej i zarazem pełnienie funkcji Komendanta
Gminnego OSP z urzędu powierzono druhowi Edwardowi Babikowi.
Ochotnicza Straż Pożarna w Narolu posiada bogate archiwum.
Ocalał pierwszy organizacyjny protokół z 27 grudnia 1886 r.
oraz protokół z 6 marca 1887 r. Na wystawie pożarnictwa w
Lubaczowie eksponatem była sikawka ręczna tzw. "Dunajec"-
czterokołowa z ok. 1900 r. zakupiona w Lwowskim Biurze
Handlowym Z. Majewski, Lwów, ul. Kościuszki 4; sztandar OSP
Narol z narodowym godłem i św. Florianem; hełm miedziany
wzoru rzymskiego; pas, sikawka przenośna na dwukołowym
podwoziu z 1879 r.
Na podstawie danych z OSP Narol
www.osp-narol.prv.pl i materiałów z UG Narol
|
